วันที่5 กพ.2561
วันนี้คุณป้าของลูกชวนม๊ามี๊ไปตลาดเช้า ม๊ามี๊ก็รับปาก อาการแพ้ท้องยังมากอยู่ ม๊ามี๊กินอะไรเข้าไปก็อ้วกออกหมดแต่ก็ต้องฝืน แด๊ดดี้โทร.หาเราแต่เช้าบอกว่าอาทิตย์หน้าจะกลับมาแม้อยู่แค่4 วัน ม๊ามี๊ก็ดีใจมาก
ตื่นเต้นที่จะได้เจอ คิดถึงแด๊ดดี้มากๆ ลูกรู้ไหมว่าแด๊ดดี้ของลูกนั้นน่ารักแค่ไหน ม๊ามี๊มีข้อเสียมากเช่นไรแด๊ดดี้ไม่เคยจะพูดถึง ในทางกลับกันเวลามีปากเสียงกันแด๊ดดี้จะพูดเสมอว่า รักม๊ามี๊ เวลาผ่านมา 8ปีเราทั้งสองเคยร้องไห้กอดกันวันที่เสียพี่ชายของลูก ม๊ามี๊มองดวงตาของแด๊ดดี้รู้ว่าแด๊ดดี้ต้องเข้มแข็งแค่ไหน เวลาที่เราสูญเสียแด๊ดดี้มักจะบอกว่า ไม่ต้องการมีลูกกับใครนอก
จากม๊ามี๊คนเดียว เราเจอกันมานานแต่
แด๊ดดี้ไม่เคยให้ความรักจืดจางเลย ม๊ามี๊เสียอีกที่ไม่มีความโรแมนติกแต่เราทั้งสองก็ดูแลซึ่งกันและกัน
ลูกรักของม๊ามี๊การมีลูกเกิดขึ้นนั้นเป็นเพราะความรักที่แด๊ดดี๊และม๊ามี๊มีให้กันเราตั้งใจและยินดีในการเกิดมาของลูก เรารู้สึกเหมือนกัน เพราะลูกคือหัวใจของเรา ลูกจงรู้ไว้ว่าความรักของแด๊ดดี้และม๊ามี๊อยู่ในร่างกายและหัวใจของลูก ให้ลูกของม๊ามี๊ รำลึกอยู่เสมอในวันที่ลูกโตขึ้น เมื่อกำลังทำสิ่งที่ผิดขอให้ความรักของแด๊ดดี้และม๊ามี๊เป็นสิ่งเตือนใจให้ลูกมีสติ จงกลับมาอ่านบันทึกนี้เพื่อลูกของม๊ามี๊จะได้มีชีวิตตามครรลอง แด๊ดดี้กับม๊ามี๊จะอยู่ข้างลูกคอยโอบกอด เป็นเบาะรองรับลูก และเป็นครอบครัวที่อบอุ่นให้ลูกตลอดชีวิต...รักลูกมากกว่าเมื่อวาน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น