อุบัติเหตุ

วันที่31มค.2561
       เมื่อคืนคุณป้าของลูกบอกว่าจะเก็บมะดันมาให้ ม๊ามี๊ดีใจมากกินแบบสดๆ ไม่สนสายตาใครๆ ว่างก็กินช่วยได้มากเพราะม๊ามี๊อ้วกเยอะ เวลาร่างกายไม่ไหวก็มักจะลูบท้องตัวเองและพูดกับลูกว่า ไม่ดื้อนะ ลูกก็เชื่อฟังบ้าง แต่ม๊ามี๊อดทนเพราะการแพ้ท้องนั้นทำให้ม๊ามี๊รู้ว่าลูกยังอยู่กับม๊ามี๊
         เมื่อกลับถึงบ้านม๊ามี๊เดินเอาขยะไปทิ้งกำลังไขประตูรั่วที่หน้าบ้าน มีรถมอเตอร์ไซด์ นักเรียนเข้ามาชนที่หลังท้องกระแทกกับประตูเหล็ก ยายแหม่มเห็นตกใจ ร้องเรียกคุณยายเพราะเลือดไหลจากหว่างขา ม๊ามี๊ปวดท้องกลัวลูกจะเป็นอันตราย คุณยายเลยรู้ว่าม๊ามี๊มีลูก รถพยาบาลมากันและตำรวจ ม๊ามี๊และยายแหม่มอยู่โรงพยาบาล ส่วนคุณยายจัดการที่โรงพัก แล้วรีบตามมา ระหว่างนั้นหมออัลตร้าซาวด์เลือดยังซึมๆ ม๊ามี๊ต้องนอนนิ่งๆ แม้ปวดแค่ไหนก็ห้ามขยับเพื่อรักษาลูกไว้ แด๊ดดี้คงมีลางสังหรณ์และพยายามโทร.หา แต่ก็เงียบไปคงคิดว่าม๊ามี๊หลับเพราะแพ้ท้องมาก ม๊ามี๊บอกคุณป้าของลูกตกใจกับเหตุการณ์ ม๊ามี๊กลัวเหลือเกินจะหลับตาก็ไม่หลับ ได้แต่พยายามลูบท้องขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายให้ลูกยังอยู่ แอบร้องไห้เงียบๆ คิดถึงแด๊ดดี้ของลูกเหลือเกิน อยากให้มาอยู่ข้างๆ แต่หากบอกไปแด๊ดดี้ต้องรีบมาแล้วงานของแด๊ดดี้จะเสียหาย ม๊ามี๊จะต้องผ่านมันไปให้ได้ ลูกของม๊ามี๊ต้องเข้มแข็ง ลูกต้องสู้พร้อมกับม๊ามี๊นะ ม๊ามี๊รักลูกมากเหลือเกิน

แพ้มากมาย

วันที่29มค.2561
          วันนี้ตอนม๊ามี๊จอดรถเจอคุณป้าของลูก เอาพวกถั่วให้ม๊ามี๊ ปอกมะม่วงมาให้ ม๊ามี๊เกรงใจมาก ถ้าไม่มีลูกคุณป้าของลูกคงไม่ทำอย่างนี้หรอกนะ ม๊ามี๊รู้ดี ม๊ามี๊จึงบอกลูกว่าลูกนั้นโชคดีที่การมีลูกอยู่ในท้องม๊ามี๊ เป็นการรวมความรักความหวังดีให้กับอีก 1 ชีวิตแม้ทุกคนจะยังไม่ได้เจอลูกแต่สัมผัสได้จากม๊ามี๊ เพราะฉะนั้นหากลูกโตขึ้นจะผิดหวังหรือโทษว่าไม่มีใครรัก ลูกจงตระหนักไว้เถิดว่าความรักที่ทุกคนมีให้ลูกนั้นมีมาตั้งแต่รู้ว่าลูกยังไม่เป็นตัวตนเสียอีก ลูกจงรักตัวเองให้มาก ให้สมกับที่ทุกคนรักลูก
          ม๊ามี๊วิ่งอ้วกอยู่หลายรอบสอนหนังสือด้วยอาการอิดโรยแต่เวลาที่พี่นักเรียนซักถามกลับหาย ลูกของม๊ามี๊คงจะชอบสนทนามาก แด๊ดดี้โทร.เกือบทุกๆ 3เวลา ถามแต่เรื่องลูก ว่ารู้สึกรึยัง ลูกอายุไม่กี่สัปดาห์เอง ม๊ามี๊ต้องอดอาหารบางอย่างแม้มองตรงหน้าอยากกินใจจะขาดแต่พอกินไปก็อ้วกทุกที มีแต่พวกของเปรี้ยวๆ ที่คุณป้าเอามาให้ลูกพอช่วยได้ เย็นนี้ม๊ามี๊จะพาลูกไปสวดมนต์รักษาศีลที่วัดนะลูกจะได้มีความสุขและอยู่กับม๊ามี๊และแด๊ดดี้ และเราก็มียายแหม่มมาเยี่ยมเราด้วย ม๊ามี๊ไม่เหงาแล้ว

พี่มานะทักทายน้อง

วันที่25มค.2561
            น้านุ่นเอาพี่มานะมาที่ทำงาน ม๊ามี๊ดูแลพี่มานะตั้งแต่อยู่ในท้อง พอพี่มานะ
เกิดมาก็คงจะจำม๊ามี๊ได้เลยติดม๊ามี๊มาก บางครั้งพี่มานะคงจะรู้สึกว่ามีลูกอยู่ใน
ท้องม๊ามี๊ เขาจะเดินมาตบเบาๆที่ท้องม๊ามี๊ แล้วมานั่งตักและลูบท้องบ่อยๆ แต่คนอื่นๆไม่เห็น วันนี้บ่ายม๊ามี๊เพลียมากจะแอบกลับก็ไม่ได้เพราะมีกิจกรรมกีฬาสี ม๊ามี๊ต้องนอนหลับถึงจะดีขึ้น คุณป้าของลูกเขาแปลกๆ หรือเราคงจะทำให้เขารำคาญ ม๊ามี๊เลยไม่อยากเซ้าซี้เขาแต่บางครั้งคุณป้าก็เดินมาถามว่า ม๊ามี๊บอกแด๊ดดี้หรือยังที่มีถุงตั้งครรภ์ 5 มิลแล้ว ม๊ามี๊รู้สึกน้อยใจคุณป้านิดหน่อยได้แต่เฉยๆ เพราะเราเองต้องเข้มแข็งแม้จะอย่างไรก็ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง ลูก
ของม๊ามี๊ด้วยเช่นกันแม้ร่างกายของม๊ามี๊ไม่แข็งแรงมากนักแต่ม๊ามี๊เชื่อว่าลูกต้องพยายามเข้มแข็งเช่นกัน คืนนี้แด๊ดดี้ก็เฝ้าแต่โทร.หาบอกว่าคิดถึงเราสองคน อยากกลับบ้าน แด๊ดดี้ตัดสินใจจะไปอเมริกาเพื่อเอาใบรับรองนานาชาติเพื่อแด๊ดดี้จะกลับมาอยู่ไทยอย่างถาวรเพื่อจะได้เลี้ยงลูกเอง ม๊ามี๊มาคิดๆแล้ว ม๊ามี๊ควรจะเสียสละด้วยเพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันเราอยากให้ลูกโตด้วยมือของเราเอง ไม่ว่าลูกจะเป็นเพศไหนแด๊ดดี้กับม๊ามี๊จะใช้ตัวเราสองคนที่เลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ขอให้แค่ตอนนี้ลูกต้องอดทนเข้มแข็ง อยู่กับเราก็พอ ....เราสองคนรักลูกมากแม้จะยังไม่เห็นลูกก็ตาม

ถุงตั้งครรภ์

วันที่24มค.2561
              เมื่อวานม๊ามี๊ไปหาหมอตามที่หาข้อมูล ได้ตรวจเลือดอีกครั้งฮอร์โมนHCG ขึ้นชัดมากและอัลตร้าซาวด์ครั้งแรก ตอนแรกคุณหมอบอกว่าหากไม่เจอก็ไม่แปลกหรอกเพราะอายุครรภ์น้อยแค่ 4 สัปดาห์กว่าๆ แต่แล้วม๊ามี๊ก็น้ำตาเอ่อเพราะลูกอยู่ในท้องม๊ามี๊จริงๆ ถุงตั้งครรภ์ 5 มิลแม้จะยังไม่เห็นตัวลูกแต่ม๊ามี๊ก็ดีใจ อยากจะให้แด๊ดดี๊อยู่ด้วยมันเหงาจับใจเหลือเกินที่เมื่อกลับบ้านมีเพียงพี่เฮงเฮงที่เข้ามาคลอเคลียเหมือนเป็นห่วงม๊ามี๊กับลูก ม๊ามี๊ไม่ได้บอกแด๊ดดี้ทันทีแต่บอกคุณป้าของลูกเพราะเป็นคนเดียวที่ม๊ามี๊บอกเรื่องลูกได้ คุณป้าของลูกได้แต่ปลอบใจ ม๊ามี๊เองนั้นแหละที่งอแงอย่างไม่มีเหตุผล ลูกรู้ไหมว่าความเหงาที่ม๊ามี๊เจอมันทรมานเพียงใด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแด๊ดดี๊ของลูกโทร.หาเมื่อวางสายม๊ามี๊ร้องไห้อ่อนแอทุกครั้ง เหงาเหลือเกินลูกจ๋า ลูกต้องเข้มแข็งเป็นกำลังใจให้ม๊ามี๊นะลูกรัก ม๊ามี๊จะเข้มแข็งให้มากกว่านี้

เมื่อต้องอยู่คนเดียว...อยู่กับลูก

วันที่22มค.2561
          เมื่อคืนแด๊ดดี๊บอกว่าไม่อยากไปทำงานทั้งสับสนเป็นห่วงกลัวลูกจำเสียงไม่ได้เพราะทุกครั้งแด๊ดดี๊จะสวดมนต์ให้ฟัง คอยพูดเล่านิทานร้องเพลง(แต่ไม่ตรงทำนอง) ม๊ามี๊ต้องอดทนกับยายก็ไม่บอก มันเป็นช่วงเวลาที่ต้องอดทนเข้มแข็งมากแค่ไหน ยิ่งนึกภาพตอนแด๊ดดี๊ลากกระเป๋าขึ้นรถที่มารับหน้าบ้านเจ็บปวดและเหงาจับใจ นอนหลับตาคนเดียวอย่างไม่เคยชิน นึกถึงแขนหนาๆที่คอยกอดทุกคืน แด๊ดดี๊จะกระซิบบอกทุกคืนตลอดเวลา 8 ปีไม่เคยมีวันไหนที่แด๊ดดี๊อยู่แล้วไม่กอดม๊ามี๊ แต่ก็สัญญาแล้วว่าจะเข้มแข็งและดูแลตัวเองให้ดี ลูกอยู่ในท้องม๊ามี๊ต้องเข้มแข็งด้วยเช่นกันต้องเป็นกำลังใจให้ม๊ามี๊ผ่านช่วงความเหงานี้ไปให้ได้
        ม๊ามี๊แพ้ท้องหนักมากตอนเช้าไม่อยากลุกแต่ก็ต้องฝืนเพราะต้องทำงานคุณป้าของลูกเอาของเปรี้ยวๆมาให้กินม๊ามี๊ชอบมากกินจนเพื่อนที่ทำงานสงสัยแต่ม๊ามี๊ไม่ได้บอกใครแต่ดีที่มีคุณป้าของลูกอย่างน้อยม๊ามี๊ก็มีคนที่สามารถรับฟังม๊ามี๊ได้บ้างแต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกซ้ำๆเพราะเดี๋ยวคุณป้าของลูกจะรำคาญเอา
          แต่ม๊ามี๊จะบอกลูกว่าให้ลูกรักและเคารพคุณป้าในฐานะพี่สาวของม๊ามี๊ ลูกจะต้องระลึกถึงคุณป้าเสมอเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของลูก เพราะลูกนั้นเป็นคนสำคัญที่สุดของม๊ามี๊เป็นตัวแทนของม๊ามี๊ เมื่อม๊ามี๊รักและเคารพใครม๊ามี๊เชื่อว่าลูกต้องรู้สึก
เหมือนม๊ามี๊เช่นกัน

ความลับเปิดเผย

วันที่18มค.2561
         อาการแพ้ชัดมากขึ้นทั้งที่อายุครรภ์แค่ 3 สัปดาห์ แด๊ดดี๊ของลูกสงสัยด้วยอารมณ์ม๊ามี๊ที่เหวี่ยงๆ แด๊ดดี๊ค้นกระเป๋าสงสัยมากจนเมื่อกลับบ้านแด๊ดดี๊เจอที่ตรวจครรภ์เป็นเรื่องเมื่อสองขีดชัดแดงแจ๋ไงล่ะพ่อคุณอึ้งไปเลย ลูกใครรู้รึยัง หลังจากแด๊ดดี๊โมโหที่ม๊ามี๊ไม่บอกเขาคนแรก พอถึงเวลาหลับมือสากๆของใครบางคนมาลูบท้องแล้ว
กระซิบบอกว่า "Daddy is glad you came"(พ่อดีใจที่ลูกกลับมา) ก็ยิ้มแล้วหลับไปอย่างอบอุ่น
        แต่อีกคนคุณป้าของลูกที่รู้เป็นแรกก็อาการเห่อออกชัดเจน ลูกจะรู้ไหมว่าการที่ลูกเลือกที่จะมาอยู่กับเรานั้นสร้างความหวัง ความดีใจ และสร้างสายสัมพันธ์อันดีเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เฉพาะ แด๊ดดี้กับม๊ามี๊เท่านั้นแต่คนที่รักเราก็เฝ้ารอและลุ้นเช่นกัน ความรู้สึกนี้จะถ่ายทอดถึงลูกที่อยู่ในท้อง รับรู้ความรักและความหวังดีนั้น อาการแพ้ท้องรุนแรงมากกว่าทุกครั้งแต่ม๊ามี๊ก็ยินดีเพราะรู้ว่าลูกยังอยู่กับเรา เห็นรอยยิ้มของแด๊ดดี๊ที่เดินไปเดินมาคอยลูบหลังเวลาม๊ามี๊อ้วกเหมือนกระหยิ่มภาคภูมิใจที่ลูกของตัวเองอยู่ในท้องม๊ามี๊ เราสองคนจินตนาการกันถึงหน้าตาลูกด้วยความสุขใจแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ที่ไม่กี่วันแด๊ดดี๊ก็ต้องไปทำงานแล้ว ม๊ามี๊ต้องอยู่คนเดียว ทำอย่างไรได้ลูกต้องเข้มแข็งนะ...

รอคอย

16/1/2561 แด่ ลูก ของม๊ามี๊
     ม๊ามี๊และแด๊ดดี้สองคนอยู่ด้วยกันมาครบ 8 ปีเมื่อวันที่ 13 พย.2560 หลังจากที่เราเสียลูกชายคนแรก เมื่อวันที่5 ธค.ปี53 ด้วยอายุครรภ์แค่ 6 เดือน พี่ชายของลูกเหมือนแด๊ดดี้มากทำให้เราสองคนเจ็บปวดหัวใจเพียงแค่หลับตาก็ร้องไห้ทุกวันและคิดว่าคงสิ้นวาสนาเสียแล้ว
          แต่สุดท้ายวันที่ 15กค.2560ม๊ามี๊และแด๊ดดี้ก็ตัดสินใจทำivf เด็กหลอดแก้วมันเป็นกระบวนที่ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจเพราะการฉีดยา ฮอร์โมน มีผลกระทบกับคนที่ป่วยเป็นโรคSLE เมื่อพี่ของลูกมาถึง2คน แต่หลังจากนั้นอีกคนก็อ่อนแอไปเหลือเพียงพี่สาวของลูกที่เราต้องปกป้อง ช่วงเวลา11สัปดาห์ที่มีเขาทั้งรักทั้งหวงผูกพันแต่ร่างกายและจิตใจอ่อนแอลงทุกวันที่ลืมตาได้แต่ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร
       วันที่12ตค.2560 ลูกสาวที่อ่อนแอก็จากไป เราทุกข์ทรมานใจจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเพื่อรับรู้ว่าลูกสาวที่เฝ้ารอจากไปด้วยอายุครรภ์11สัปดาห์ เจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจแสนสาหัสได้แต่แอบร้องไห้คนเดียวที่เป็นเช่นนั้นเพราะคนที่รักเราก็เจ็บหัวใจพอๆกัน เวลาผ่านไป 1เดือนหมออนุญาตให้ตั้งครรภ์ธรรมชาติได้ แต่ทุกคืนที่ล้มตัวหลับตาเราสองคนยังไม่มีสักคืนที่ไม่คิดถึงลูกทั้งสามที่จากไป ได้แต่ภาวนาให้เขากลับมาอยู่กับเราอีกครั้ง
        วันที่30พย.2560ม๊ามี๊สงสัยตัวเองว่าอาจจะท้องอีกครั้งแต่พอลองตรวจก็ไม่มีทำให้คนรอบๆข้างหายตื่นเต้นไปด้วย แต่คราวนี้หากมีจริงๆจะไม่บอกใครจนแน่ใจว่าจะมีลูกอย่างปลอดภัย แต่ก็มีคุณป้าของลูกเข้ามามีส่วนร่วมทุกครั้ง เมื่อหมดลุ้นก็ใช้ชีวิตปกติ
           วันที่12มค.2561 อาการปวดหัววูบบ่อยๆ ปวดมากจนทนไม่ไหว แต่ก็ยังไม่แน่ใจ หลังจากหมอฉีดกระตุ้นไข้ก็ผ่านมาแล้ว2อาทิตย์จนเลยเวลาที่ยากระตุ้นไข้มีผล เราสองคิดว่าไม่ใช้กระบวนการแพทย์มาช่วยปล่อยไปสักพัก
          วันที่14มค.2561 ม๊ามี๊ตื่นเช้าน้ำย่อยทำงานไวมากหิวจนสั่นและอ้วกออกมา แต่ก็ฝืนไปทำงานได้ ม๊ามี๊ไม่รู้ว่ามีลูกอยู่ในท้อง ม๊ามี๊แล้ว
           วันที่16มค.2561 มีความรู้สึกน้อยใจมากเมื่อแด๊ดดี๊ของลูกเตรียมตัวเดินทางไปเกาหลีในขณะที่ม๊ามี๊มีอาการป่วย หลังจากไปร่วมกิจกรรมวันครูก็ตัดสินใจไปตรวจ ผลเลือดขึ้นแต่อัลตร้าซาวด์ไม่เจอหมอบอกว่าอายุครรภ์ไม่กี่สัปดาห์ยังคำนวนไม่ได้ ตั้งใจว่าจะไม่บอกใครเลย แต่อาการแพ้ออกชัดจนทนไม่ไหวปวดหัวมากจนต้องหนีกลับบ้านแต่คุณป้าของลูกก็รู้เป็นคนแรกม๊ามี๊อดบอกเธอไม่ได้
          วันที่18มค.2561ผลตรวจฉี่ชัดเจนขึ้นสองขีด การรอคอยที่ทำให้ลบความทรงจำที่เจ็บปวดมันอิ่มใจและคงจะฝันดีได้เสียที่...