วันที่22มค.2561
เมื่อคืนแด๊ดดี๊บอกว่าไม่อยากไปทำงานทั้งสับสนเป็นห่วงกลัวลูกจำเสียงไม่ได้เพราะทุกครั้งแด๊ดดี๊จะสวดมนต์ให้ฟัง คอยพูดเล่านิทานร้องเพลง(แต่ไม่ตรงทำนอง) ม๊ามี๊ต้องอดทนกับยายก็ไม่บอก มันเป็นช่วงเวลาที่ต้องอดทนเข้มแข็งมากแค่ไหน ยิ่งนึกภาพตอนแด๊ดดี๊ลากกระเป๋าขึ้นรถที่มารับหน้าบ้านเจ็บปวดและเหงาจับใจ นอนหลับตาคนเดียวอย่างไม่เคยชิน นึกถึงแขนหนาๆที่คอยกอดทุกคืน แด๊ดดี๊จะกระซิบบอกทุกคืนตลอดเวลา 8 ปีไม่เคยมีวันไหนที่แด๊ดดี๊อยู่แล้วไม่กอดม๊ามี๊ แต่ก็สัญญาแล้วว่าจะเข้มแข็งและดูแลตัวเองให้ดี ลูกอยู่ในท้องม๊ามี๊ต้องเข้มแข็งด้วยเช่นกันต้องเป็นกำลังใจให้ม๊ามี๊ผ่านช่วงความเหงานี้ไปให้ได้
ม๊ามี๊แพ้ท้องหนักมากตอนเช้าไม่อยากลุกแต่ก็ต้องฝืนเพราะต้องทำงานคุณป้าของลูกเอาของเปรี้ยวๆมาให้กินม๊ามี๊ชอบมากกินจนเพื่อนที่ทำงานสงสัยแต่ม๊ามี๊ไม่ได้บอกใครแต่ดีที่มีคุณป้าของลูกอย่างน้อยม๊ามี๊ก็มีคนที่สามารถรับฟังม๊ามี๊ได้บ้างแต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกซ้ำๆเพราะเดี๋ยวคุณป้าของลูกจะรำคาญเอา
แต่ม๊ามี๊จะบอกลูกว่าให้ลูกรักและเคารพคุณป้าในฐานะพี่สาวของม๊ามี๊ ลูกจะต้องระลึกถึงคุณป้าเสมอเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของลูก เพราะลูกนั้นเป็นคนสำคัญที่สุดของม๊ามี๊เป็นตัวแทนของม๊ามี๊ เมื่อม๊ามี๊รักและเคารพใครม๊ามี๊เชื่อว่าลูกต้องรู้สึก
เหมือนม๊ามี๊เช่นกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น