เวลาผ่านไปไว

วันที่22 พค.2561
        วันนี้ครบ 1 เดือนที่คีรีจากไป เราสองคนตื่นตั้งแต่ตี 4 แด๊ดดี้ของลูกตั้งใจทำอาหาร เราสวดมนต์หน้าพระพร้อมกันรำลึกถึงลูก แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว ตักบาตรพร้อมกันกรวดน้ำให้กับคีรีน้อยของเรา
         เวลา 1 เดือนที่คีรีไม่อยู่มันไม่เคยมีวันไหนเลยไม่คิดถึงลูก คิดถึงคีรีที่สุด รักคีรีที่สุด ได้แต่ดูรูปเก่าๆ ของลูกด้วยความรักและคิดถึง อยากให้ทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน อยากรู้สึกเหมือนครั้งที่มีคีรีอยู่ในท้อง
         ม๊ามี๊ และแด๊ดดี้ยังรักคีรีมากเหมือนเดิม ไม่มีวันไหนที่จะลืมลูกๆ ที่จากไป เราได้แต่อธิษฐานอ้อนวอนเบื้องบนขอให้เราได้มีโอกาสเหมือนคนเป็นพ่อแม่คนอื่นบ้าง
เราได้แต่รอและเฝ้ารอ รอคีรีกลับมา รอคีรีน้อยที่รักของเรากลับมา

รักของแม่

วันที่ 16 พค.2561
        กว่าจะได้เขียนบันทึกก็ผ่านมาหลายวัน แต่ไม่เคยมีวันไหนเลยที่จะไม่คิดถึงลูก คีรีน้อยที่จากไป ความรู้สึกรักและคิดถึงที่มีมากขึ้นทุกวันจนบางครั้งไม่อาจจะทนไหว แรงกายก็ค่อยฟื้นแต่แรงใจเจ็บปวดรวดร้าวทุกครั้งที่นึกถึง
        คีรีของม๊ามี๊ตอนนี้จะเป็นอย่างไร ม๊ามี๊รักและคิดถึงลูกมาก รักทุกวันทุกลมหายใจ เมื่อไรหนอที่บุญของม๊ามี๊และแด๊ดดี้จะมีมากพอที่จะได้มีคีรีอยู่เคียงข้าง เมื่อไรที่คีรีจะได้มีชีวิตบนโลกนี้ ม๊ามี๊รักและคิดถึงลูกจนจะขาดใจ รักลูกยิ่งกว่าชีวิต รักลูกมากๆ รักลูกจนไม่อาจอธิบายได้ น้ำตาที่หยดลงไม่มากพอกับความรู้สึกรักที่ม๊ามี๊มีให้ลูก ม๊ามี๊จะรอลูกจะรอคีรีของม๊ามี๊ รักลูกที่สุด

คิดถึงคีรีMykhiri

วันที่9พค.2561
       วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เจอคุณป้าของลูก ก็เล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่รู้ไหมว่ายิ่งเล่าเรื่องร้ายๆ หลายครั้งเหมือนยิ่งตอกย้ำ เมื่อลงมาห้องทำงานก็ทนไม่ได้ต้องรีบเข้าห้องน้ำร้องไห้คนเดียว ภาพของลูกวนเวียนเข้ามาไม่หยุด ความรู้สึกเมื่อลูกดิ้นในท้องยังจำได้ดี เสียใจเหลือเกิน และโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนอ่อนแอไปได้
        จึงต้องรีบกลับบ้านไวกว่าปกติเมื่อแด๊ดดี้ของลูกโทร.มาหาบอกว่าเหงามากเพราะตั้งแต่อุบัติเหตุเราไม่เคยห่างกัน เขาเองก็ทรมานหัวใจไม่ต่างกัน
          คีรี ลูกรักม๊ามี๊คิดถึงลูกเหลือเกิน คิดถึงจนจะทนไม่ไหวแล้ว การเฝ้ารอมันทรมานใจมาก เมื่อไรสวรรค์จะให้สมหวังเสีย เราทั้งสองแค่อยากเป็นพ่อแม่ อยากเลี้ยงดูสายเลือดของเราเท่านั้น เรารักลูกเหลือเกินรักลูกจนหมดหัวใจ รักที่สุดในชีวิต

เฝ้าแต่คิดถึง

วันที่ 8พค2561
           วันนี้ฝนตกแต่เช้า เราสองคนเลยได้แต่นั่งอยู่บนศาลา เราตั้งใจจะมารดน้ำต้นไม้ของลูก ๆ แต่ฝนตกเสียก่อน ต้นไม้ทั้งสามต้นเติบโตใบเขียวสดเมื่อโดนฝน เราคุยกันว่าดีที่เราปลูกต้นไม้ของลูก ๆ เอาไว้เพราะมันช่วยให้เราหายคิดถึงลูก ๆ ทุกครั้งที่เรามาหา ได้เห็นต้นไม้ออกดอกเจริญเติบโต อาจช่วยเยียวยาความคิดถึงได้บ้าง
       พรุ่งนี้เราต้องทำงานกันแล้วคงจะมารดน้ำให้ต้นไม้ของลูกได้อาทิตย์ละครั้ง แด๊ดดี้ของลูกจะมารดน้ำบ่อยกว่าบางอาทิตย์มาถอนหญ้าใส่ปุ๋ย เขาบอกว่าคิดถึงลูกมาก ๆ แม้ในทุกครั้งที่เราเริ่มท้องลูกอีกครั้งแต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เราจะลืมลูกที่จากไป หัวอกคนที่ได้เคยสัมผัสความเป็นพ่อแม่แค่เล็กน้อยอย่างเราทั้งคู่ได้แต่แอบสะอื้นทุกเวลาที่นึกถึง
      โพธาร ลูกสาว และคีรี ลูก ๆ ที่รักของเราคงมองเราอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่คงอยากให้เราสองคนเข้มแข็งเพื่อวันหนึ่งเขาจะกลับมา เราได้แต่หวัง เราจะรอเขาด้วยความหวัง รักลูก ๆ เหลือเกิน

ไม่อาจห้ามความคิดถึง

วันที่6พค.2561
         วันนี้เราสองคนออกไปตักบาตรให้ลูก ตอนกรวดน้ำได้แต่อธิษฐานขอให้ลูกๆ เกิดในภพภูมิที่ดี เราสองคนทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้แค่เฝ้ารอเวลา เฝ้ารอโอกาสที่เบื้องบนจะยื่นให้เราอีก สิ่งเดียวที่ทำได้คือแค่คิดถึง ความคิดถึงที่ยังมีอยู่ทุกเวลายิ่งเห็นของใช้ที่เตรียมเอาไว้เพื่อรอเขา และชุดคลุมท้องที่เคยใส่ยิ่งคิดถึง เราคุยกันว่าเราจะไม่ขอให้เขาผูกมัดดวงวิญญาณของเขาด้วยความเศร้าแต่เราคิดถึงเขามากจนอดไม่ได้ที่จะกอดกันร้องไห้
      โพธาร คีรี และลูกสาวของเราที่จากไปคงกำลังเดินทางไปตามแรงบุญกรรม เรามีหน้าที่เพิ่มบุญให้เขาอยู่ข้างหลัง ความผูกพันที่เกิดขึ้นคงอธิบายได้ไม่หมดแค่เราอยากให้เขาได้อยู่ในภพที่ดีที่สุด เพราะเราก็รักเขาไปแล้วจนหมดหัวใจ คิดถึงเหลือเกินลูกรัก

ต้นไม้ของลูก

วันที่3 พค.2561
              วันนี้เราสองคนต้องออกเดินทางไปลาว แด๊ดดี้ของคีรีเคยวางแผนร่วมทำธุรกิจเพื่อจะได้มาอยู่ใกล้เราเพราะอยากเลี้ยงลูกด้วยกัน สุดท้ายก็เป็นแค่ความฝัน
               คีรีจากเราไปแล้วจริงๆ เราแวะไปรดน้ำต้นชมนาดที่เราปลูกให้คีรี ต้นไม้สามต้นที่เราปลูกให้ลูก ต้นสาละของโพธาร ต้นจำปาของลูกสาว และชมนาดของคีรี เราได้แต่มองต้นสาละที่ผ่านมา 7 ปีเริ่มออกดอกตอนนี้โพธารคงจะไปเกิดยังภพภูมิที่ดีแล้ว ต้นจำปาที่เริ่มโต ต้นชมนาดที่ฝังรากลงในดินคีรีเองคงกำลังเดินทางไปสู่ชีวิตใหม่ เราสองคนจับมือกันรดน้ำต้นไม้ ลูกๆ ของเราที่ไม่มีวาสนาได้อุ้มชูให้ต้นไม้ทั้งสามต้นเป็นตัวแทนของพวกเขา ให้เราสองคนได้ชื่นชมและกลับมาหาทุกครั้งเมื่อนึกถึง เราได้แต่อธิษฐานขอให้ลูกๆ ไปอยู่ภพภูมิที่ดีและอธิษฐานขอไม่ให้เราได้มาปลูกต้นไม้ที่นี้อีกเพราะเราได้แค่หวังว่าจะได้มีวาสนา ขอโอกาสจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้เราได้มีอีก 1 ชีวิตที่สมบูรณ์เสียที

รักคีรีที่สุด Love khiri

วันที่1 พค.2561
            ไม่คิดว่าจะมีเรี่ยวแรงเขียนบันทึกได้อีก จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น คีรีจากม๊ามี๊ไปแล้วไม่อยากยอมรับความจริงอะไร ทุกๆ วันที่หลับตาและเมื่อตื่นขึ้นมาอยากจะให้เป็นเพียงความฝัน ลูกคงเจ็บมากใช่ไหม
           เราทั้งสองร้องไห้กอดกันเสียใจเป็นที่สุด ชีวิตต่อจากนี้จะอยู่อย่างไร ความรักที่เรามอบให้ชีวิตน้อยๆ จากไปอีกเช่นเคย แต่เราทั้งสองต้องฝืนตัวเอง นำกล่องไม้เล็กที่บรรจุเลือดเนื้อของเราทั้งสองไปฝากหลวงปู่ ก่อนจะนำไปฝัง เราเปิดดูลูกนอนขดตัวขนาดเท่ากำปั่นแต่มีโครงหน้าชัด หัวใจแทบแตกสลาย อยากจะเปลี่ยนตัวเองให้ถูกฝังแทน
            ลูกของเราชื่อคีรี มาจากKhiri ที่แปลว่าภูเขา บ้านเกิดของแด๊ดดี้อยู่บนภูเขา ภูเขาที่เกิดจากแผ่นดิน แต่สุดท้ายลูกก็กลับไปอยู่กับแผ่นดิน ความผูกพัน ความรักที่มีให้ไม่จางหาย ได้แต่ให้น้ำตาบอกความรู้สึก รักลูก รักลูกมากเหลือเกินรักลูกยิ่งกว่าชีวิต ใจจะขาดเสียให้ได้ตรงนี้ Khiriของเราจากไปแล้วจริงๆ