16/1/2561 แด่ ลูก ของม๊ามี๊
ม๊ามี๊และแด๊ดดี้สองคนอยู่ด้วยกันมาครบ 8 ปีเมื่อวันที่ 13 พย.2560 หลังจากที่เราเสียลูกชายคนแรก เมื่อวันที่5 ธค.ปี53 ด้วยอายุครรภ์แค่ 6 เดือน พี่ชายของลูกเหมือนแด๊ดดี้มากทำให้เราสองคนเจ็บปวดหัวใจเพียงแค่หลับตาก็ร้องไห้ทุกวันและคิดว่าคงสิ้นวาสนาเสียแล้ว
แต่สุดท้ายวันที่ 15กค.2560ม๊ามี๊และแด๊ดดี้ก็ตัดสินใจทำivf เด็กหลอดแก้วมันเป็นกระบวนที่ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจเพราะการฉีดยา ฮอร์โมน มีผลกระทบกับคนที่ป่วยเป็นโรคSLE เมื่อพี่ของลูกมาถึง2คน แต่หลังจากนั้นอีกคนก็อ่อนแอไปเหลือเพียงพี่สาวของลูกที่เราต้องปกป้อง ช่วงเวลา11สัปดาห์ที่มีเขาทั้งรักทั้งหวงผูกพันแต่ร่างกายและจิตใจอ่อนแอลงทุกวันที่ลืมตาได้แต่ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร
วันที่12ตค.2560 ลูกสาวที่อ่อนแอก็จากไป เราทุกข์ทรมานใจจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเพื่อรับรู้ว่าลูกสาวที่เฝ้ารอจากไปด้วยอายุครรภ์11สัปดาห์ เจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจแสนสาหัสได้แต่แอบร้องไห้คนเดียวที่เป็นเช่นนั้นเพราะคนที่รักเราก็เจ็บหัวใจพอๆกัน เวลาผ่านไป 1เดือนหมออนุญาตให้ตั้งครรภ์ธรรมชาติได้ แต่ทุกคืนที่ล้มตัวหลับตาเราสองคนยังไม่มีสักคืนที่ไม่คิดถึงลูกทั้งสามที่จากไป ได้แต่ภาวนาให้เขากลับมาอยู่กับเราอีกครั้ง
วันที่30พย.2560ม๊ามี๊สงสัยตัวเองว่าอาจจะท้องอีกครั้งแต่พอลองตรวจก็ไม่มีทำให้คนรอบๆข้างหายตื่นเต้นไปด้วย แต่คราวนี้หากมีจริงๆจะไม่บอกใครจนแน่ใจว่าจะมีลูกอย่างปลอดภัย แต่ก็มีคุณป้าของลูกเข้ามามีส่วนร่วมทุกครั้ง เมื่อหมดลุ้นก็ใช้ชีวิตปกติ
วันที่12มค.2561 อาการปวดหัววูบบ่อยๆ ปวดมากจนทนไม่ไหว แต่ก็ยังไม่แน่ใจ หลังจากหมอฉีดกระตุ้นไข้ก็ผ่านมาแล้ว2อาทิตย์จนเลยเวลาที่ยากระตุ้นไข้มีผล เราสองคิดว่าไม่ใช้กระบวนการแพทย์มาช่วยปล่อยไปสักพัก
วันที่14มค.2561 ม๊ามี๊ตื่นเช้าน้ำย่อยทำงานไวมากหิวจนสั่นและอ้วกออกมา แต่ก็ฝืนไปทำงานได้ ม๊ามี๊ไม่รู้ว่ามีลูกอยู่ในท้อง ม๊ามี๊แล้ว
วันที่16มค.2561 มีความรู้สึกน้อยใจมากเมื่อแด๊ดดี๊ของลูกเตรียมตัวเดินทางไปเกาหลีในขณะที่ม๊ามี๊มีอาการป่วย หลังจากไปร่วมกิจกรรมวันครูก็ตัดสินใจไปตรวจ ผลเลือดขึ้นแต่อัลตร้าซาวด์ไม่เจอหมอบอกว่าอายุครรภ์ไม่กี่สัปดาห์ยังคำนวนไม่ได้ ตั้งใจว่าจะไม่บอกใครเลย แต่อาการแพ้ออกชัดจนทนไม่ไหวปวดหัวมากจนต้องหนีกลับบ้านแต่คุณป้าของลูกก็รู้เป็นคนแรกม๊ามี๊อดบอกเธอไม่ได้
วันที่18มค.2561ผลตรวจฉี่ชัดเจนขึ้นสองขีด การรอคอยที่ทำให้ลบความทรงจำที่เจ็บปวดมันอิ่มใจและคงจะฝันดีได้เสียที่...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น