วันที่23มีค.2561
เลือดไม่มีแล้วม๊ามี๊พอมีแรงป้าแสงและน้าจอยชวนลงไปกินมื้อเช้า ม๊ามี๊เห็น
คุณป้าของลูกเดินมาในขณะที่ป้าแสงตักซุปมาให้ม๊ามี๊กิน ม๊ามี๊ไม่อยากเห็นหน้าเพราะม๊ามี๊รู้สึกเสียใจมาก ม๊ามี๊ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมรู้สึกมากขนาดนี้ จึงชวนป้าแสงและน้าจอยเดินออกไป
เมื่อรถจอดให้ลงชมสถานที่ท่องเที่ยว อยู่ๆ ป้าของลูกเดินเข้ามาบอกให้ม๊ามี๊ดื่มน้ำข้าวที่เขาแจก ม๊ามี๊ได้แต่ส่ายหน้าไม่อยากพูดด้วยเพราะเหตุการณ์ที่ม๊ามี๊เสียใจมีผลกับลูก จึงชวนป้าแสงและน้าจอยออกไป
ในขณะที่เดินเข้าชมสถานที่ป้าของลูกเดินเข้ามาจากที่ไหนม๊ามี๊ไม่เห็นมาก่อน เข้ามาจับข้อมือม๊ามี๊ ถามว่าป่วยเป็นอะไร ม๊ามี๊ไม่รู้ว่าคุณป้าของลูกรู้ได้อยากไร ม๊ามี๊ส่ายหน้าแล้วก็เดินแยกจากกัน
เมื่อเดินมาสักพักม๊ามี๊เบื่อจะดูเดินเพื่อลงลิฟท์ คุณป้าของลูกก็เจอม๊ามี๊อีก แต่ม๊ามี๊มึนหัวต้องนั่ง คุณป้าของลูกก็จูงมือพาม๊ามี๊ไปนั่ง และถามอาการม๊ามี๊เบาๆ ม๊ามี๊เลยบอกไปว่าเลือดออกซึมๆ แต่ม๊ามี๊ไม่บอกเพราะอะไร คุณป้าก็พาม๊ามี๊ลงไปเพื่อรอรถกลับ ม๊ามี๊เริ่มปวดท้องตอนนั่งรถได้แต่บอกลูกว่าอดทนเอาไว้ เมื่อถึงที่หมายแด๊ดดี้รออยู่เมื่อเห็นอาการตกใจรีบพาม๊ามี๊ไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเพราะสภาพจิตใจ
ของม๊ามี๊ทำร้ายลูก ม๊ามี๊ได้รับเลือดและน้ำเกลือนอนนิ่งๆตามหมอสั่ง แด๊ดดี้ได้แต่ถามว่าเกิดอะไร ม๊ามี๊ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง แต่บอกว่าเหนื่อยมาก แด๊ดดี้ไม่เซ้าซี้ลูบท้องบอกให้ลูกอดทน บอกรักลูก ม๊ามี๊รู้สึกผิดที่ความรู้สึกเสียใจของม๊ามี๊ทำร้ายลูก ต่อไปนี้ม๊ามี๊จะไม่ให้อารมณ์ของตัวเองทำร้ายลูกอีก ม๊ามี๊ขอโทษ ให้ลูกแข็งแรงและอยู่กับ
ม๊ามี๊
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น